Het pad dat toegang zou zijn tot het expositie terrein was niet te vinden, in dit glooiende Belgen landschap. Na de verwijzingen in het enige Frans wat we dit week einde hoorden moesten we aan het Duits. Hoewel het al over elven was was de initiatiefnemer nog in slaap. Na wat geharrewar over de plekken die we zouden toe-eigenen, begonnen we met bouwen. Een regenwolk met bijbehorende ‘ellende’ dreef voorbij. De stad van Ellen was voor ons gesneden koek, wat opbouwen betreft. Het waterpas zetten was in dit landschap een hele tour. Mijn ‘der Mathematischer Maulwurf’ gaf problemen. Het gras was zo hoog dat er geen hoop te zien zou zijn, alle maaimachines waren stuk en aarde voor de hopen was ook al niet voorhanden. Hoewel Ellen en Ed het gras plat hadden geharkt bleef het riskant de inmiddels onder de brandnetels gevonden en met stenen bezaaide hopen te plaatsen.
Laat in de middag al na de opening ‘wat hier in België’ een ruim begrip is, kwam er een kunstenares met een maaimachine op de voorstoel van haar BMW.
Eten, drinken, muziek, het was niet helemaal duidelijk waar het allemaal vandaan kwam op dit Chateau, maar de pluimage die het bewoonde had zich ingezet.
Dwars door de buien, zon en een stormpje hield het allemaal stand… Ellen die de zware beslissing had genomen haar stad aan de elementen toe te vertrouwen zag deze s’ochtens inderdaad in vervallen staat terug… maar eigenlijk precies wat zij bedoelde, de vervallen stad.
Der Mathematischer Maulwurf - Erik Sok
Meine Stadt 2.0 met soundscape van @differentieel
