Het was zwoegen met de kruiwagen langs de 5km lange kunst- en natuurroute van de Malpie LandArt Biënnale. De letters die een spoor moesten achterlaten waren niet te zien in het bospad waar een dikke laag dennennaalden een bed vormden. Ellen die met het sjabloon onder haar arm liep moest bijspringen, de ‘hoogdruk’ zandletters bleven iets te veel plakken in het sjabloon door het vochtige weer. In de zandpaden was de diepdruk van het kruiwagenwiel echter goed te zien.
De route ging langs alle kunstwerken en de ‘Track’ probeerde daar tussen een verbinding te zijn.
Dat de ArtTrack net zo fragiel als het landschap is blijkt wel uit het enthousiasme van kinderen om de ‘track’ ook daadwerkelijk te volgen en het geheel plat te trappen. Evenwel had het kind waar ik met zorgen naar keek zulke X benen dat er veel van het spoor overbleef ’gelukkig’… Een met de mond geblazen kling kling, klonk het achter ons. Een groepje wielrenners (zij mogen zonder bel), dat aan hun fel gekleurde bestickerde strakke kleding te zien zwaar gesponsord wordt, doorsneed met een duizeling wekkende vaart gelijk een groep gemzen het gebied, als ware het een F16. Dit in schrille tegenstelling tot de rust en harmonie van de Kunst, die de sponsors niet vonden.
We waren maar net op tijd klaar en terug voor de bloemrijke opening, dat met inleidingen van de Bobo’s, muziek en drank een mooie start van deze schitterende LandArt Biënnale was, die kunst en landschap met elkaar verbind.
Een ‘opdruk’ van de ArtTrack, met op de achtergrond ‘Zandtorens’ van Toon Langens.
Welke indruk laat de biënnale achter in dit verrukkelijke stukje schaarse en kwetsbaar erfgoed wat Nederland rijk is… Welk spoor volgen we als we onze neus in de ‘Malpie’ steken en onze oren en vooral onze ogen de kost geven? Zijn de toevoegingen die de kunstenaars in dit gebied plaatsten op zijn plaats? Na uw scouting en florensisch onderzoek weet u het… Uw voorgangers, organisatoren, kunstenaars, avonturiers en woudlopers moeten een ding toegeven, het pad wat ze volgden gaf een (diepe) indruk.
Dit spoor is een track als van een dier, maar dan met de letters ARTTRACK dat in het zand is gedrukt. Dit wordt verkregen door de gehele route met een kruiwagen met een beletterd wiel te duwen… Hierdoor kunnen de bezoekers als een indiaan het spoor volgen zodat er een extra dimensie voor de route ontstaat. Na een regenbui of storm zal het spoor geheel zijn verdwenen, waardoor er meerdere malen met de kruiwagen gedurende de biënnale zal moeten gereden worden. Of ik dat zelf doe of dat er vrijwilligers gezocht kunnen worden is een vraag.
De kruiwagen zal ook een belettering krijgen en bij de biënnale gestald worden.
Voor de juiste druk op het wiel zullen er hooguit een paar ‘MaasEieren’, u wel bekend, in de kruiwagen gelegd worden en de kruiwagen zal met de hand over het pad worden gereden. Bij verharde wegen zoals het fietspad (asfalt) of voetpad bezaaid met dennennaalden zullen er zandafdrukken die op een bijna natuurlijke wijze vervliegen of verregenen zo u wil.
Sculptulatie (beeldwerkinrichting)
Met deze ‘axiomatische definitie’ oftewel-
na het vaststellen en bestudering van deze patronen
en structuren was een wiskundige uitspraak onontkoombaar.
Namelijk: de MathematischeMol.
Het formuleert de verbanden tussen hoop en dier,
en de onderlinge meetkundige afstanden die
een nauwkeurige flexuur, afstanden en maten behelst.
Te zien:
Kunafestival Lheebroek – juli 2010
Frische Eier – Chateau Charneux België – 24 t/m 26 september 2010
Vanavond weer te zien: Erik schilderde Ron Brandsteder bij Sterren op het doek, gepresenteerd door Hanneke Groenteman.
Ron Brandsteder door Erik Sok
Formaat: Liggend 80×100
Techniek: Touch Art + acryl
De veiling is reeds gesloten.
Opbrengst: €950,00
Een veelzijdig kunstenaar is Erik Sok (1946) uit Amsterdam. Zijn woonboot is van binnen en buiten voorzien van zijn driedimensionale werken. Maar schilderen doet hij ook. Voor zijn portretten heeft hij een heel eigen(aardige) stijl ontwikkeld: het zogenaamde ‘touchyonisme’ ofwel: ‘Touch art’. Hierbij zit het model achter een zwart scherm, waar Erik zijn linkerhand doorheen steekt om het model te voelen. Met zijn rechterhand brengt hij op het doek de kleuren aan die hij voelt. Een unieke stijl waarbij het model niets verborgen kan houden. Zelfs Ron Brandsteder niet.
Myosotishiking is another word for ‘Wandelaarsverdriet’
art installation by Erik Sok at eriksok.nl
video by Erik Sok
editing and soundtrack by differentieel audio.dailym.net
Deze schermcocons ook wel ‘luchtschepen genaamd’, zijn bolachtige orakels die zich voeden met de gedachten van voorbijgangers en de essentie van de boszoom. Na grondig onderzoek van de Famacon’s is gebleken dat deze na volgroeiing een volledig gesloten aura bezitten en bij de bezoekers een filosoferende behoefte losmaken. Het gebruik van de aanwezige ‘klingel’ die bijna uitnodigend bij iedere ‘Paracon’ aanwezig is verteld dan ook veel over de bezoeker zelf.
Hoe belangrijk deze biotopen voor de toekomst van dit landschap en haar bezoekers is laat zich raden…
De vrouwelijke tak van de Famacon’s zijn de Maracon’s, deze vertoeven hoog in de bomen, wiegen daar aan coconwebben en zitten tot in hun staart vol energie.
Deze Maracon’s zijn gecreëerd door Ellen van Putten.
De mannelijke tak van de Famacon’s zijn de Paracon’s. Zij staan in het veld en met hun transfusieblaas pompen zij nieuw bloed in de omgeving. De Paracon’s
zijn gecreëerd door Erik Sok.
Is hier sprake van een artefact, een kunstmatige levensvorm? Of is het een entiteit, een al dan niet natuurlijke verschijningsvorm, met of zonder bewustzijn?
Wetenschappelijk zal men geneigd zijn het eerste te beweren. Maar aangezien zij gebruik maken van de gedachten van de bezoekers en daarmee bewust of onbewust, het filosoferen ontplooien is een entiteit meer reëel.
Kunstcollectief “Goed Mis!” uit de Rivierenbuurt won in 2009 de “Prix d’Albert” met hun verrassende presentatie van de makke schapen met de titel “Bent u ook zo geMAKkelijk?” op de jaarlijkse Kunst Cuyp.
Deze prijs hield in een expositie in Wijkcentrum Ceintuur; momenteel zijn de 100 en 1 schapen én de Schaapachtige tegelspreuken te zien tot en met half juli in het wijkcentrum op de Gerard Doustraat 133 te Amsterdam. Daarbij hoort een knallende finissage met hapje en drankje op zondagmiddag 11 juli a.s. om 15:00 uur.
Zoals gebruikelijk zijn daarbij alle kunstenaars van het collectief aanwezig met gastkunstenaar ferrie = @differentieel. Hij verzorgde film en geluid bij het schapenproject. Ook tijdens de finissage op 11 juli zal het kunstcollectief weer verrassend uit de hoek komen, net als vorig jaar op de KunstCuyp.
Ook wel: De Genummerde Chaos
Zijn drie serie’s van 7 panelen
hierin zijn dominostenen gegroepeerd
Ze zijn volkomen willekeurig in
de gekaderde ruimte verdeeld
Het laat de chaos als brailleschrift lezen
en als zodanig te begrijpen.
De apodictische confusie is ook in geluid vertaald, in een tomeloos-timbre, door @differentieel die de algoritmes als het pointillisme laat regenen…
Deze ArtAmuse is een installatie die zomaar op straat opduikt, waarin het publiek ‘Art-emoties’ kan uitruilen (haal er iets uit, stop er iets in) … waardoor het object voortdurend verandert.
Met als vraag: mag kunst shockeren, doorbreken, bekoren, fascineren of gewoon amuseren.
Van Sok wel!
